!!!!!ملنگ،لوس،نپی،یکی یدونه،زشت

بیست و هفتم بهمن 1385

اگر از عشقت نگی با شهامت تو چشاش...میاد اون روزی که تو می بینی خالیه جاش....

" بنام خدا "

امشب...داشتم بعد مدتها نوشته هامو می خوندم،نوشته هایی که هر کدوم ما معمولاً داریم.

خاطره ،شعر،داستان..

یه جاهایی از شادی گفتم...یه جاهایی از غم...یه وقتا دلم خواسته چند بیت شعر ضمیمش کردم...خلاصه که این مرور گذشته و مرور خاطره برام جالب بود..هم شاد شدم هم غمگین هم یه جاهایی دوباره رفتم تو فکر...

آره فکر!خیال!معقوله ی جالب انگیزناکی که مدتهاست رفیق و یار جدانشدنی من شده!

میگن فکر کردن خوبه اما نمی دونم این مدلشم شامل می شه؟؟!

بگذریم..

خلاصه که در این بازنگری ها رسیدم به یه داستان که فکر کنم همتون شنیدین...

داستان پسری که از دختر هم کلاسیش می گه،از دختری که دوستش داره اما هیچ وقت هیچ حرفی راجع به علاقش بهش نزد...از دختری که همیشه آرزو می کنه کاش اونو همراه زندگیش بدونه ...از دختری که بعد مرگش با خوندن دفتر خاطراتش پی میبره که اونم اون پسرو فقط یه هم کلاسی نمی دیده....دختری که منتظر بود اون پسر پیش قدم بشه...دختری که نمی تونست احساسشو به اون پسر بگه....از دختری که ناکام و غصه دار رفت چون پسر مورد علاقش جسارت بیان عشقشو نداشت...پسری که از غرورش کم نکرد تا عمر عزیزش کم نشه...پسری که نفهمید یه جاهایی باید "من" بره کنار؛باید حرف دل بیاد وسط تا جواب بگیری...پسری که خودش هم یک عمر غصه دار و بی عشق زندگی کرد،چون زمانی که باید با شجاعت از علاقش می گفت دست دست کرد....امروز و فردا کرد...و کسی که دوستش داشت از دستش رفت.

یه وقتایی ما آدمها احتیاج داریم به تلنگر...یه تلنگر حتی از کسایی که حرفاشون برامون دیگه مهم نیست،بعید هم نیست که اصلاً از اول مهم نبوده باشه!!خلاصه...شاید همین حرفا یه جرقه باشه...یه تلنگر باشه برای اینکه یکمی واقع بینانه تر به دور و برمون نگاه کنیم...یکمی معقول تر...جدی تر...

....

...

نیاد زمانی که بگیم کاش یکم درست تصمیم می گرفتم، کاش یکم جدی فکر می کردم،کاش با فکر جلو می رفتم...

برای همیگیتون آرزوی موفقیت و شادی دارم.