هفت بار خویشتنم را حقیر و کوچک پنداشتم :

آن هنگام که ذلت را بر تن می کرد تا بالاتر رود .

و آن هنگام که در برابر اخلاص دیگران پرواز می کرد

و آن هنگام که از میان دشوار و آسان، آسان را انتخاب کرد .

و آن هنگام که مرتکب گناهی شدم و او برای تسلی خاطر گفت : " دیگران نیز چنین گناهی را انجام می دهند ."

و آن هنگام که متوجه سستی و ناتوانی او شدم و اما شکیبایی را به قدرت نسبت داد .

و آن هنگام که نقاب زشتی را بر چهره انداخت .

و آن هنگام که آواز مدح و ستایش را خواند .

و آن را فضیلت با ارزش پنداشت .

" از کتاب ماسه و کف : نوشته پائولو کوئیلو "

 " برگردان : حیدر شجاعی "

¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤

 همیشه شاد باشید

                                                                                     یکی از ۵ تا : ملنگ !!